فراوان فرو فرستادى و تو را بر آن شكر مىكنم ، امّا من اكنون نيازمند آن خير هستم . موسى خير را از خدا طلبيده ، امّا با زبانى غير مستقيم . بر اساس آنچه در بعضى از احاديث آمده است ، پيامبران در دعا به توجّه به خدا بسنده مىكرده‌اند بى آنكه خواسته‌هاى خود را به صراحت بيان دارند . امام صادق عليه السلام مىفرمايد : چون ابراهيم در منجنيق نشست و خواستند او را در آتش افكنند ، جبريل نزد او آمد و گفت : سلام و رحمت و بركات خدا بر تو باد اى ابراهيم ، آيا حاجتى دارى ؟ گفت : به تو ، نه ! پس چون او را پرتاب كردند خدا را خواند و گفت : اى خداوند يگانهء بى نياز كه نزاييده‌اى و نزاده‌اى و تو را همتايى نيست . پس آتش بر ابراهيم بى اثر شد و همچنان در جامهء خويش در مصاحبت جبريل بود و باهم در باغى سبز سخن مىگفتند . ( بحار الانوار ، ج 12 ، ص 24 ) دعاى حضرت زكريا دربارهء چگونگى دعاى حضرت زكريا در سورهء انبياء مىخوانيم : ( فَاسْتَجَبْنا لَهُ وَوَهَبْنَا لَهُ يَحْيَى وَأَصْلَحْنَا لَهُ زَوْجَهُ إِنَّهُمْ كَانُوا يُسَارِعُونَ فِي الْخَيْرَاتِ وَيَدْعُونَنَا رَغَباً وَرَهَباً وَكَانُوا لَنَا خَاشِعِينَ ) . ( سورهء انبياء ، آيه 90 ) « براى او اجابت كرديم و يحيى را به او بخشيديم و همسرش را براى او اصلاح كرديم ، آنها در كارهاى خير مىشتافتند و ما را از سر بيم و اميد مىخواندند و براى ما خاشع بودند . » از صفات مؤمنان آن است كه از سر ترس از عذاب و اميد به رحمت ، خدا را مىخوانند . پس بايد در حالت دعا از رحمت خدا نااميد نبود و نيز نبايد مطمئنّ بود كه اين رحمت ، حتماً و به زودى شامل حال انسان مىشود . اگر انسان نااميد باشد دعايش مستجاب نمىشود و بسيارى از دعاهاى ما همراه با يأس و نااميدى است ،